Varyantlar nasıl hesaplanır

Taktik konusundaki öğütlerin çoğu «daha çok bulmaca çöz» diyerek biter. Bu, örüntü tanımayı geliştirir ve gereklidir, ama hesaplamanın asıl mekaniğini dışarıda bırakır: cevap hemen görünmediğinde bir konumu nasıl söküp inceleyeceğini.

Hesaplama bir yordamdır ve amatör hatalarının çoğu yetenek eksikliğinden değil, bu yordamdaki adımların atlanmasından doğar.

Aday hamlelerle başla

Herhangi bir şey hesaplamadan önce, incelenmeye değer hamleleri sırala. Genellikle iki ila dört tane. Amaç, incelemeye başlamadan önce neyi inceleyeceğine karar vermektir.

Alışıldık başarısızlık, gözüne çarpan ilk ilginç hamleye saplanıp iki dakika onu hesaplamak ve daha iyi bir adayın var olup olmadığını hiç sormamaktır. Oyuncular sık sık iyi bir hamle bulur, oynar ve sonradan hiç bakmadıkları kazandıran bir hamlenin varlığını keşfeder.

Keskin konumlarda zorlayıcı seçenekleri — şahları, alışları, tehditleri — yanlış görünseler bile listeye katmaya kendini zorla. Bunlar en çok küçümsenen hamlelerdir ve rakibinin sana karşı oynayacağı hamleler de bunlardır.

Bir varyantı sonuna kadar hesapla

Bir aday seç ve konum değerlendirilebilecek kadar sakinleşene dek onu izle. Sonra başa dön ve sıradakini al.

Hesaplamayı bozan şey varyantlar arasında zıplamaktır. Bir varyantın üç hamlesini hesaplarsın, başka birinde bir şey fark edersin, geçersin, ilkinin ipini kaçırırsın, geri dönüp baştan başlarsın. Bu, saati yakar ve güvenilir hiçbir sonuç üretmez.

Varyantı bitir. Kötü çıkarsa o da bir sonuçtur: bir adayı elemişsindir, bu da ilerlemedir.

Her zaman onun ne oynayacağını sor

Açık ara en yaygın hesaplama hatası, rakibin işbirliği yapacağını varsaymaktır. Onun her cevabının kaybettiren cevap olduğu bir dizi bulursun, oynarsın — ve o, senin hiç düşünmediğin hamleyi oynar.

Varyantın her adımında en doğal cevabını değil, en iyi cevabını sor. Özellikle her şeyi değiştiren bir şahı, alışı ya da karşı tehdidi olup olmadığını denetle. Çöken kombinezonların çoğu, hiç incelenmemiş bir ara hamleden ölür.

Bu zaman ister ve işe yarayan hesaplama ile yalnızca verimli hissettiren hesaplama arasındaki fark tam da budur.

Ne kadar derin yeterince derindir?

Sondaki konumu değerlendirebileceğin kadar derin. Gerçek ölçüt budur ve muazzam değişir: zorlayıcı bir dizi on hamle isteyebilir, sakin bir konum iki.

Taktik bir arbedenin ortasında durup tahmin yürütmek, hataların yaşadığı yerdir. Hesabının sonundaki konumda hâlâ asılı taşlar ve bekleyen tehditler varsa bitirmemişsindir; yalnızca durmuşsundur.

Tersine, sakin bir konumda on iki hamle derine hesaplamak boşa harcanan emektir. Hiçbir şey zorlayıcı değilken muhakeme hesaplamadan daha işe yarar.

Bunu çalışmak

Hesaplama yalnızca hacimle değil, amaçlı çalışmayla gelişir. Karmaşık bir bulmaca al ve hiçbir taşı oynatmadan önce onu tamamen kafanda çöz — ne olacağını görmek için tahtada hamle denemek yok.

Sonra kontrol etmeden önce hesapladığın varyantı yaz ya da yüksek sesle söyle. Bu rahatsız edicidir ve hesabının tam olarak nerede belirsizleştiğini açığa çıkarır; ihtiyacın olan bilgi de budur.

Bunu beş konumda dikkatle yapmak, deneme yanılmayla çözülen elli konumdan daha değerlidir.