شناسایی حریفان
عدد ریتینگ چه چیزی را پنهان میکند و بهجای آن باید به چه نگاه کرد
ریتینگ یک عدد است که یک کنترل زمانی را در یک لحظه توصیف میکند. بهعنوان خلاصه قابل قبول است و بهعنوان توصیف ضعیف. دو حریف با ریتینگ ۱۵۰۰ میتوانند دو بازیکن کاملاً متفاوت باشند، و این تفاوت معمولاً پیش از شروع بازی پیداست.
تحلیل حریفان جمعی را که اخیراً با آنها بازی کردهای بیرون میکشد و نشان میدهد آن یک عدد چه چیزی را جا انداخته است.
ریتینگ فعلی در برابر اوج
نخستین چیزی که ارزش جدا کردن دارد این است که کسی حالا کجاست و پیشتر کجا بوده. بازیکنی که اکنون ۱۵۰۰ است و اوجش ۱۸۰۰ بوده معمولاً در دورهی افت است، یا با حساب تازه بازی میکند، یا پس از وقفه برگشته — و به هیچ معنای بامعنایی بازیکنی در حد ۱۵۰۰ نیست.
عکسش هم مهم است. کسی که ۱۵۰۰ است و هرگز بالاتر نرفته، دقیقاً همان چیزی است که ریتینگش میگوید. دانستن اینکه با کدامیک روبهرویی، میزان اعتمادت به آن عدد را عوض میکند.
ریتینگ در کنترلهای زمانی مختلف
کمتر بازیکنی در همهی سرعتها یکاندازه قوی است، و فاصلهها اغلب بزرگاند. کسی که در بلیتز ۱۴۰۰ و در سریع ۱۸۰۰ است بازیکن قدرتمندی است که با شتاب کنار نمیآید. کسی که در بولت ۱۸۰۰ و در سریع ۱۴۰۰ است نقطهی مقابل اوست: تشخیص سریع الگو و محاسبهی ضعیف.
دیدن نیمرخ کامل حریف در همهی حالتها به تو میگوید با کدامیک طرفی، و از این واقعاً میشود استفاده کرد. مقابل اولی، ساعت سلاح واقعی است. مقابل دومی، کند کردن بازی و رسیدن به موقعیتهایی که محاسبه میطلبند نقشهی بهتری است.
جمعی که واقعاً با آن بازی کردهای
فراتر از تکتک حریفان، خلاصهی هر حالت میانگین ریتینگ فعلی و میانگین اوج همهی کسانی را که در یک بازه با آنها بازی کردهای نشان میدهد، همراه با کارنامهات مقابلشان.
این به پرسشی پاسخ میدهد که بیشتر بازیکنان هرگز وارسیاش نمیکنند: آیا واقعاً در سطحی که فکر میکنی بازی میکنی؟ اگر ریتینگت ثابت است اما میانگین اوج حریفانت آشکارا بالاتر از توست، با جمعی سختتر از آنچه عددت نشان میدهد روبهرویی. اگر آشکارا پایینتر باشد، برعکس.
سطح معمول در برابر سطح مقابل تو
اسکن عمیق پرمایهترین بخش است. بازیهای اخیر حریف را بررسی میکند تا دقت و کارایی معمول او را دربیاورد، بعد آن را با نحوهی بازیاش مشخصاً مقابل تو میسنجد.
این مقایسه از هر کدام از دو عدد بهتنهایی جالبتر است. اگر حریفان مقابل تو پیوسته بالاتر از سطح معمولشان بازی میکنند، چیزی در موقعیتهایی که میسازی بهترینشان را بیرون میکشد — اغلب یعنی به موقعیتهای تیز و اجباری میرسی که پیدا کردن حرکت درست در آنها آسان است.
اگر پایینتر از سطح معمولشان بازی کنند، داری کاری درست انجام میدهی: موقعیتهای تو معذبشان میکند، حتی در بازیهایی که میبازی.
یک محدودیت صادقانه
هیچکدام از اینها نمیگوید حریفت چه خواهد رفت. این زمینه است نه آمادگی، و روی یک رشته بازی بهتر جواب میدهد تا روی یک بازی.
ضمناً رو به گذشته دارد. بازیکنی که تند پیشرفت میکند همچنان از تاریخچهی اخیر خودش جلو خواهد زد، و هیچ مقدار شناسایی این را نمیگیرد تا وقتی اعداد بهروز شوند. آن را توصیفی از جمع حریفان بدان که از ریتینگ تنها بهتر است، نه یک پیشبینی.